از بهترین راه های  كام یابی در زندگی آنهم در جامعه شهری بزرگ و شلوغ این هست که اعضای یك خانواده بزرگ به باید ها و نباید ها تن دهند تا جامعه و زندگی شیرینی را داشته باشند. از جمله بایدها "مشورت در كارها، پرهیز از فخرفروشی، داشتن دوستان باوفا و دقت در انتخاب آنها، نیكوكاری، خدمت و پیش قدمی در كمك به نیازمندان، گره گشایی، مردمی بودن، یك رنگی و صداقت، انصاف با دیگران، قریاد رسی و دستگیری از ستم دیده، حق مداری و پایداری در احقاق حق، پیروی از سخن حق، ادب ورزی، خوش قولی، امانت داری، راست گویی، پرهیز از شتاب زدگی در قضاوت، هدایت بدكاران، خویشتن داری از گناه، دانش اندوزی با تكیه بر ایمان، پرهیز از شهرت طلبی، سخاوتمندی، خلق نیكو و عفت كلام، انفاق، پرهیز از سخنان بی اساس، عفو و گذشت، اعتماد نکردن به دشمنان و بیگانه، مسئولیت پذیری، نصیحت پذیری، خویشتن داری، دوری از فریب كاران و رو به صفتان، دوری از تهمت، احترام به بزرگان بویژه پدر و مادر، نشر دانش، عمل به عهد و پیمان، میانه روی، عدالت خواهی، پرهیز از كینه جویی، پرهیز از لباس شهرت، پند آموزی، دوراندیشی، حفظ آبرو، پرورش روح، توبه، عاقبت اندیشی، ساده زیستی، بردباری، عزت نفس و ..."
اما به چند نمونه از نباید های زندگی هم اشاره می كنم: "خودستایی خود بزرگ بینی، افراط در دوستی، هم نشینی با بدان، چاپلوسی، شهادت دروغ، بخل ورزی، زیاده گویی، بدگمانی - تغافل - چاه كندن برای دیگران، دشمنی با مردم، دروغ بستن و تهمت و افترا، شركت در مجالس گناه، دلبستگی به دنیا، اسراف، طمع ورزی، بی كاری و تنبلی و ..."
آنچه كه ذكر كردیم سیره عملی امامان و بزرگان ما است كه جهت چگونه زیستن و عاقبت به خیر شدن باید تمرین کنیم تا سعادت مند شویم  انشاء الله.