در جلسه علنی شورای اسلامی شهر که در مورخه 28/4/88 تشکیل یافته بود (بدون حضور بنده) یكی از اعضای شورا نسبت به دست نوشته اینجانب که با عنوان «عبرت از گذشته» در وبلاك شخصی ام منتشر و همچنین در شماره 33 نشریه «شهریمیز» به چاپ رسیده بود با یادآوری نکاتی، اظهار ناخرسندی کرده بودند.
بمناسبت عید مبعث خواستم به پیام اصلی بعثت كه همانا اتمام و تكمیل مكارم اخلاق است اشاره ای كنم كه بشریت بویژه مسلمانان می توانند با تمسك به قرآن و عترت رسول گرامی اسلامی (ص) سعادت و راهنمای زندگی را پیدا كنند تا از ظلمت و گمراهی و جهالت به نور و روشنایی هدایت شویم. اگر پیام بعثت را دریافت کرده باشیم و خویشتن را بیابیم و آفات گفتارهای خود را شناسایی و از آنها بر حذر باشیم امید است شاهد جامعه ای به دور از بیماریهای زبان (حیوان سركش) باشیم. البته بنده در دست نوشته خود بطور عام یادآور شده ام (و منظورم كس خاصی نبوده است) كه ما در مقابل شهر و شهروندان مسئولیم، حال اگر این عضو شورای شهر تحمل یادآوری چند نكته تلخ ولی واقعی را ندارند باید برخود ببالیم كه در طول دوره سوم شورا شاهد كم لطفی و پرده دری در سی و چند شب نامه و دست نویس و توزیع و نصب و تبلیغ آنها در سطح شهر و شهرداری شدیم ولی بخاطر منافع عمومی شهر و شهروندان، به روی خود نیاوردیم. در این عید بزرگ كه اشرف مخلوقات عالم با بعثت خود زشتی های حاكم بر جامعه (دروغ، دشنام و ناسزا، لفو و بیهوده گویی، سخن چینی، عیب جویی، غیبت، هتك حرمت و مخصوصاً ناآگاهانه و نسنجیده سخن گفتن و صدها نازیبایی دیگر) را با مكارم اخلاق خود متحول كرده است باید از بعضی افراد جامعه گله مند باشیم كه با نسنجیده سخن گفتن نه تنها شاهد آثار نامطلوب آن (افترا و تهمت) بلكه زیر پا گذاشتن حریم انسانها می شوند.
امام صادق (ع) می فرماید: «تو را باز می دارم از اینكه با روش باطل، خدا را دینداری كنی و ندانسته به مردم فتوی دهی». یعنی هر عملی كه با تكیه بر علم و معرفت و مطابق عقل و منطق نباشد انسان مجبور می شود برای توجیه و عقلائی جلوه دادن كارش دلایلی را به نام آگاهی و فریاد خواهی به مردم عرضه كند.
و یا مولایمان امام علی (ع) می فرماید: «و دیگری خود را دانشمند نامیده در حالیكه نادان است». متاسفانه و صد افسوس اینكه امروز بعضا در جامعه با افرادی معدود روبرو میشویم كه چه بسا با تفسیر به رای، خواسته های خود را درست می پندارد و عجبا كه انتظار دارند جلودار مردم باشند در حالیكه خودشان در تشخیص راه و چاه عاجز و ناتوان هستند .
پیامبر عظیم الشان اسلام با بعثت خود راه های نجات این افراد را در خاموشی (یعنی در موضوعی كه اطلاعات ندارند وارد سخن نشوند) و اظهار فضل نكردن (یعنی نمیدانم) بیان فرموده اند. پس بجای تهمت زدن و بدبینی و هتك حرمت و ... بهتر است انسانهای مریض، از سخن نابخردانه گفتن  بپرهیزند و خود را به زینت علم و دانش بیارایند تا خسرالدنیا و الاخره نباشیم.
انشاء الله - عید مبعث مبارك