در قرن بیست و یكم و آغاز هزاره سوم بیش از نیمی از جمعیت جهان در شهرها زندگی می كنند و شهرنشینی با گامهای بلندی به جلو می رود. در كشورهای در حال توسعه، رشد سریع جمعیت و تمركز فعالیت اقتصادی بر گرد شهرهای بزرگ، باعث نابودی بخش كشاورزی در روستاها که منجر به مهاجرت گروهی و گسترده به شهرها شده است. شهر نشینی انفجار آمیز، قسمت اصلی شهرها را از بین برده و زاغه ها و حلبی آبادها و احداث مسكن های غیرقانونی چون قارچ از زمین روئیده و می رویند. حال سوال این است با شهرنشینی و شهروندان چگونه باید برخورد كرد تا محیط شهر با یك محیط سالم همراه با آرامش و اطمینان خاطر تبدیل گردد؟ بنظر می رسد وقت آن رسیده است كه با برنامه ریزی مدون و اصولی و منطبق با شرایط زمانی بسوی توسعه شهرها برویم.
در این جا باید به یكی از تعاریف شهر اشاره بكنیم كه: «شهر جایی است كه شغل سكنه آن غیر كشاورزی می باشد. در حقیقت شهر جایی است با جمعیتی تعلیم یافته در بخش خدمات اداری، آموزش و پرورش، بهداشت، صنایع و ... با سبك متفاوت از جامعه روستایی». یعنی در زندگی شهرنشینی، در نگرش ها، رفتارها و ارزش ها دگرگونی نسبت به زندگی روستایی ایجاد شده است.
آنچه كه مسلم است توسعه چشمگیر شهرها از نظر جمعیت و مساحت تحولات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی بسیاری را بدنبال داشته كه این دگرگونی ها مشكلات عدیده ای را برای شهرهای بزرگ ایجاد نموده است، از جمله مشكل ترافیك و حمل و نقل درون شهری، مسكن، آلودگی هوا، تراكم بیش از اندازه، فشارهای عصبی، كمبود وسایل تفریحی و فضای سبز، كمبود مراكز اجتماعی و فرهنگی،  مشكلات اجتماعی فرهنگی، آلودگی زیست محیطی، دفع پسماند خانگی و بیمارستانی و دهها مورد دیگر كه شهرنشینان امروزی با آن مواجه هستند. پس باید با سلاح برنامه ریزی شهری به حل این مشكلات رفت و از تکنولوژی در جهت بهبود هر چه بیشتر و بهتر زندگی شهری سود برد. البته برای توسعه و اعمال مدیریت شهری باید پذیرش متقابل حقوقی میان شهروندان و شهر وجود داشته باشد تا شهر به مكانی دلپذیر برای زندگی تبدیل شود. انشاء الله.

... والقلم و ما یسطرون (سوگند به قلم و آنچه می نویسد)
از جمله نیازهای جامعه بشری در هزاره سوم و عصر ارتباطات  اطلاع رسانی دقیق، صحیح و شفاف، منطبق بر واقعیت است كه این وظیفه بر دوش اهل قلم و خبرنگاران نهاده شده است. آری امروز بیداری و دانایی محوری در شهروندان و مطالبات فرهنگی آنها با پوشش خبری و انعكاس رویدادهای شهری بخشی از مهمترین برنامه های روزانه خبرنگاران و رسانه ها می باشد و علت این مهم در آن است كه زندگی هر روز ما به نوعی تحت تاثیر مستقیم تصمیم گیری ها و رویدادها و اتفاقاتی است كه در شهرها رقم می خورد. ضمن گرامیداشت یاد و نام شهید محمود صارمی خبرنگار اعزامی ایران به افغانستان، امید است همه این عزیزان بتوانند با سلامت و صداقت آنچه را كه اتفاق می افتد به مردم برسانند و بعنوان پل ارتباطی مردم با مسئولین در پاسخگو بودن سازمانها و ادارات به شهروندان قدم های اساسی بردارند و همچنان در تاریخ كشور اثرگذار باشند كه در این صورت خروجی رسانه ها، محور توسعه شهر و موتور محرك مدیران خواهد بود و از سوی دیگر مسئولین هم با ظرفیت سازی و پذیرش فریادهای مردم و پیگیری نیازهای مخاطبان و اعتماد سازی متقابل در انجام وظیفه خدمتگزارای موفق تر خواهند بود. انشاء الله .

«انتظار» ، یعنى «چشم‌داشتن‏» و «چشم به راه بودن». چشم داشت‏ به یك تحول، چشم‌داشت به ‏یك رویداد خوب، چشم‌داشت به ‏یك گشایش ... یا چشم به راه یك آینده مطلوب، چشم به راه یك عزیز سفر كرده، چشم به راه یك دستگیر، چشم به راه یك منجى و ... به این معنا انتظار مفهومى است كه با نهاد همه انسان‌ها عجین شده است و مى‏توان گفت كه همه انسان‌ها به نوعى منتظرند .
به بیان دیگر انتظار یا امید به آینده همزاد انسان است و اگر امید به آینده را از او بگیرند، سرنوشتى جز سكون، ركود، مرگ و تباهى نخواهد داشت، از همین روست كه در كلام نورانى پیامبر گرامى آمده است:
«الامل رحمة لامتى و لولا الامل ما ارضعت والدة ولدها و لاغرس غارس شجرا». «امید براى امت من مایه رحمت است و اگر امید نبود هیچ مادرى فرزندش را شیر نمى‏داد و هیچ باغبانى درختى نمى‏كاشت.»
امام صادق علیه السلام می‌فرماید: براى ما دولتى است كه هر زمان خداوند بخواهد، آن را محقق مى‏سازد. و آنگاه [امام] فرمود: هر كس دوست مى‏دارد از یاران حضرت قائم باشد باید كه منتظر باشد و در این حال به پرهیزكارى و اخلاق نیكو رفتار نماید، در حالى كه منتظر است، پس چنانچه بمیرد و پس از مردنش قائم، به پا خیزد، پاداش او همچون پاداش كسى خواهد بود كه آن حضرت را درك كرده است، پس كوشش كنید و در انتظار بمانید، گوارا باد بر شما [این پاداش] اى گروه مشمول رحمت ‏خداوند!
میلاد یگانه منجی عالم بشریت، قائم آل محمد، حضرت مهدی (عج الله تعالی فرجه الشریف) را تبریک می گویم.

اداره امور شهر براساس سوابق موجود از قرن هفتم هجری توسط محتسب كه عامل اجرای قانون موجود بود مانند شهرداران كنونی انجام وظیفه نمود. البته دامنه فعالیت و وسعت كار در آن زمان گسترده تر بود. هزینه شهرهای آن زمان مبتنی بر درآمدهای حاصل از عوارض و مالیاتهای وضع شده بر اصناف و بازار بود و با توجه به شرح وظایف محتسب در آن دوره و پس از آن انجمن بلدیه در دوران معاصر، این وظیفه را بعهده داشت . در آغاز شكل گیری بلدیه (شهرداری ) طبق قانون پیش بینی هایی در جهت تامین هزینه های شهر شده بود.
اگر چه شهرها بعنوان سازمانهای محلی و منتخب نمایندگان مردم هستند و می باید در چارچوب قوانین از محل درآمدهای محلی ، امور خدماتی و عمرانی شهر را اداره كنند، ولی از بدو شكل گیری تحت تاثیر سیاستهای دولت ها بوده است . این وابستگی بسیار و كم شدن نقش مردم در انتخاب شهرداران شرایطی را ایجاد نموده كه شهرداری ها بعنوان یك تشكیلات دولتی در اذهان عمومی شناخته شود و به همین خاطر میزان مشاركت مردم در امور مختلف شهر و شهرداری ها بسیار محدود می باشد . كم توجهی مردم به حفظ نظافت شهر ، عدم رعایت مقررات رانندگی ، ایجاد راه بندان و ترافیك ، تخلفات متعدد در بخش مسكن و ساختمان سازی ، ساخت و سازهای  غیرمجاز و تجاوز به حریم فضای سبز ، عدم پرداخت به موقع عوارض و دهها مورد دیگر در اثر عدم مشاركت فعال و موثر مردم با شهرداری هاست .
طی دهه اخیر تحرك و تحول بسیار محسوسی در فعالیتهای عمرانی ، خدماتی ، زیباسازی ، فرهنگی توسط شهرداری ها در كشور مشاهده می شود كه هزینه های نگهداری این گونه تاسیسات هم خود موضوع و چالش دیگری است. از جمله خسارتهای وارده به پاركها ، فضای سبز شهرها ، آسفالت معابر ، اتوبوس های شركت واحد ، ضعف همكاری شهروندان در نظافت شهر و ... كه ارقام قابل توجهی بر هزینه های سالانه شهرداری ها می افزاید .
كاهش كمكهای دولت به شهرداری ها از دهه 70 و باصطلاح خود اتكا كردن شهرداری ها توسط مسئولین و وابستگی شهرداریها به درآمدهای ناپایدار (ساختمان و مسكن سازی ) و نوسانهای ناشی از شرایط مالی دولت، مسایل سیاسی و شرایط خاص كشور و دهها موضوع دیگری كه همواره شهرداریها دست خوش تغییرات در این زمینه ها شده اند، توجه به موضوع اداره شهرها مخصوصاً در سال جاری كه با ركود 60 درصدی ساخت و ساز روبرو هستیم، كمكهای فوق العاده دولت را دو چندان می كنند. البته شوراهای اسلامی شهر و شهرداری ها هم باید شیوه های افزایش درآمد و كاهش هزینه های شهرداری ها را بازنگری و تدوین كنند.
در هر حال كمكهای مالی دولت به شهرداری ها در حال حاضر در تعدیل مشكلات مالی شهرداریها بسیار موثر می باشد، تا خدمات رسانی و تداوم فعالیتهای عمرانی به شهروندان با مشكل روبرو نشود، كه در همین زمینه از دو ماه پیش خدمت مسئولین بویژه ریاست محترم جمهور مكاتباتی از سوی شهرداران كلان شهرها صورت گرفته است. گفتنی است در تعداد زیادی از شهرهای بزرگ دنیا هم بدلیل آنكه از طریق درآمدهای محلی، هزینه های شهر تامین نمی شود در مقاطعی كمكهای دولتی به شهرداری ها تزریق می شود تا شهروندان با كاهش خدمات روبرو نشوند. متاسفانه امروز سازمانی با قدمتی بیش از یك قرن، از اقتدار كافی جهت اداره صحیح امور شهر برخوردار نیست و عملاً فاقد جایگاه و منزلت واقعی خود است و بدلیل عدم استقرار مدیریت واحد شهری دارای مشكلاتی است كه امید می رود با مشاركت مردم و تقویت اختیارات شوراها و دخالت مردم در انتخاب شهرداران شاهد بالا رفتن احساس مسئولیت اداره شهر توسط مردم باشیم، تا به عنوان یك موسسه عمومی غیردولتی با سرمایه گذاری بخش خصوصی (مردمی) بعنوان خادمین شهر و شهروندان خدماتی را ارائه دهیم، كه صد البته باید در قانون شهرداری ها، در ساختار تشكیلاتی و نیروی انسانی، در ساختار مدیریتی ، در روش های اداره امور شهر تغییرات اساسی روی داده و با ایجاد صندوق های مشترك و اتحادیه شهرداری ها و تغییرات اساسی در شرح خدمات طرحهای جامع شهری در سالهای بعد، به مرور شاهد حل مشكلات موجود باشیم.
انشاء الله

برابر آمار اعلام شده از سوی سازمان بهداشت جهانی (WHO) حدود 10 درصد از جمعیت جهان به طریقی دچار معلولیت جسمی هستند. قدر مسلم كشورهای درگیر در جنگ تحمیلی مثل جمهوری اسلامی به مراتب دارای سهم بیشتری از این پدیده می باشند. لذا با وجود معلولین و جانبازان عزیز در كشور باید تلاش كرد مخصوصاً در مناسب سازی مبلمان و تجهیزات شهری، مناسب سازی شبكه های حمل و نقل شهری و مناسب سازی ساختمانهای ورزشی و تفریحی و مساجد و مراكز فرهنگی و بطور كلی فراهم آوردن امكانات ، تسهیلات و رفاه بیشتر برای این جامعه، شهرمان بیش از پیش قدمهای اساسی برداشته شود.
البته راه اندازی و تجهیز پارك معلولان و مناسب سازی در تقاطع ها و خیابانهای شهر از جمله مواردی است كه شهرداری تبریز در ابتدای این راه خداپسندانه و قانونی برداشته است. ولی باید دیگر نهادها و ارگان های دولتی بویژه مدیریت شهری در یك پروسه زمانی مناسب خدمات را به حدی برسانند تا برای جامعه معلولین و حتی سالمندان و جانبازان افتخار آفرین و هركسی كه به هر دلیلی دارای محدودیت حركتی است از حضور فعال و پویا در جامعه محروم نباشد.
انشاء الله

سعدی شاعر شیرین سخن می گوید «چو عضوی بدرد آورد روزگار/ دگر عضوها را نماند قرار». با بازخوانی این شعر به یاد جملات همراه با تجلیل و نكوداشت رئیس شورای اسلامی كلانشهر اصفهان و دیگر اعضای این شورا افتادم كه در بازدید 3 روزه از تبریز، خدمات و انجام پروژه های مختلف شهری را بی نظیر بیان می كردند و در ملاقات با استاندار آذربایجانشرقی به این مطلب اذعان كردند.
بنده در همان جلسه آرزو كردم ای كاش برادری از اعضای شورا كه سی و پنجمین دست نوشته خود را در 4/5/88 به نشریه شهرداری فرستاده بود، یك در هزارم این میهمانان و صدها مسافر و هم شهری های خودمان انصاف به خرج می داد و زیبایی ها و خدمات و تلاش ها را به چشم می دید.
به یاد آن جمله معروف افتادم كه «اجازه بدهید عشق به جای نفرت قلبتان را پر كند پس زمانیكه نفرت در قلب شما ساكن است هیچ فضای خالی برای عشق و انصاف وجود ندارد».
به خاطر همین تفکرات منحصر بفرد، بغیر از خود، همه را به باد انتقاد و استهزا و تهمت و باصطلاح نصیحت می نگرند. آری چشم ها را باید باز كرد و به تمام زیباییهایی كه در اطرافمان است نگاه كرد خوشا به حال كسانیكه گذشته را مطالعه می كنند تا اشتباهات و خطاها را تكرار نكنند، هر چند كه گذشته و عملكرد سی ساله بعضی از این افراد ما را كاملاً  ناامید از پیشه كردن تقوی الهی و آزادگی و رعایت انصاف از سوی ایشان كرده است .
البته اینجانب دیگران را همانگونه كه هستند می پذیرم، یعنی با عقاید، رفتارها و نظرات شان كه بعنوان یك مسئول یا شهروند زندگی می كنند. اما در این چند روز كه تعدادی از عزیزان شورای اسلامی شهر تبریز هم در كنار این مهمانان بودند آرزو می كردم كه ایكاش از بالا به موضوع ها نگاه كرد و عادات و احساسات نادرست را ترك كرد تا مانع رشد برای رسیدن به اهداف عالی شورا و شهرداری نشویم. خوشبختانه امروز در شهر تبریز با پشتیبانی شورای اسلامی شهر و با پشتكار و تلاش همكاران شهرداری همه چیز امكان پذیر است و بنده بهمراه مدیران و كاركنان تصمیم گرفته ایم كه امواج منفی كه بعضی ها می فرستندرا  نادیده بگیریم و فقط برای اهداف عالی و آبادانی و رفاه شهر و شهروندان تمركز كنیم و برای موفقیت های بزرگ فكر كرده و خانواده ای را تشكیل دهیم كه با با امید به شهری مطلوب ، اتفاقات ناخوشایند را مانع خدمت ندانیم كه مولا علی (ع) در خطبه 42 می فرماید: «هوا پرستی شما را از حق باز می دارد». پس با پرهیز از خواهش های نفسانی در مسابقه خدمت رسانی شركت كرده و با توسل به حق توشه ای برای آخرت جمع آوری می كنیم .انشاء الله

در ابتدا فرارسیدن ماه شعبان المعظم ماه پیامبر اعظم (ص) و همچنین سالروز میلاد پر نور حضرت سیدالشهدا (ع)، حضرت اباالفضل العباس(ع) و امام سجاد (ع)  را خدمت صاحت مقدس حضرت بقیه الله الاعظم و همچنین تمامی شیعیان تبریک عرض می نمایم.
در خصوص ابعاد وجودی شخصیت امام حسین (ع) سخنان و کتب بسیاری هست و طبیعتا هرچه از این دریای جوشان نور وصف برود کم است.اما نکته ای تامل برانگیزی اینجاست که در این مناسبت ها ذهن هر انسان جویای حقی را به خود درگیر می کند و آن چگونگی الگو برداری از شخصیت این امام بزرگ و همچنین دو امام عزیزی که میلادشان در پیش روست می باشد.سخن این است که امروز ما چگونه باشیم که رهرو راه حسین باشیم.
انسانهایی  كه می خواهند‌ از شخصیت‌های‌حسنه‌ و برتری‌ هم‌چون‌ امام‌ حسین‌ (ع) الگو برداری‌ كنند، ابتدا باید نظام‌ عقیدتی‌ امام‌حسین‌ (ع) را به‌ خوبی‌ بشناسند كه‌ برای‌ شناخت‌ نظام‌ عقیدتی‌ ایشان‌ می‌توان‌ از كلمات‌و احادیث‌ به‌ جا مانده‌ از حضرت‌ و هم‌چنین‌ با بررسی‌ و دقت‌ در ادعیه‌ منتسب‌ به‌ ایشان‌ ـمثل‌ دعای‌ عرفه‌ ـ با مضامین‌ بسیار بلند عرفانی‌، به‌ اندیشه‌های‌ ناب‌ اعتقادی‌ حضرت‌پی‌ برد.
از سوی‌ دیگر از موضع‌گیری‌های‌ حضرت‌ در طول‌ حیاتشان‌ وخصوصا در جریان‌عاشورا به‌ خوبی‌ می‌توان‌ به‌ قالب‌ فكری‌ حضرت‌ حسین‌ (ع) پی‌ برد. در واقع تک تک ثانیه های زندگی حضرت خود کلاس درسی است برای کسانی که امروز می خواهند رهرو راه حسین (ع ) باشند.
همین نه من شده‌ام ریزه‌خوار خوان حسین
كه هست عالم ایجاد، میهمان حسین
ز آفتاب قیامت نباشدش باكی 
كسی كه رفت دمی زیر سایبان حسین
رخش به دست نگیرد ز شرم در محشر 
به صدق هر كه نهد رخ بر آستان حسین
كسی كه خار گلستان عشق، خود را خواند
عزیز هر دو جهان شد، قسم به جان حسین
همیشه باغ بُود پایمال دست خزان
ولی همیشه بهارست گلستان حسین
به گوش دل بشنو نوحه از لب هستی
كه بسته است لب از نوحه، نوحه خوان حسین

باید تبریک مجددی هم به عزیزان سپاهی بگویم چون روز میلاد امام حسین (ع) روز پاسدار نیز می باشد.
امام على ‏(ع) می فرمایند: خَیرُ النّاسِ رَجُلٌ حَبَسَ نَفسَهُ فِى سَبیلِ اللَّهِ یُجاهِدُ أعداءَهُ یَلتَمِسُ المَوتَ أوِ القَتلَ فی مَصافِّهِ؛
بهترین مردم كسى است خود را در راه خدا وقف كند و با دشمنان او به نبرد برمى‏خیزد، و مرگ یا كشته شدن در میدان نبرد را آرزو مى‏كند.
پاسدار بمعنی نگهبان و مراقب است و پاسدار و پاسداران،یعنی کسانی كه در حساسترین لحظات تاریخ از میان مردم برمی خیزند و مردانه و شجاعانه در جهت رسیدن به حق و حقیقت و حفظ آن گام برمی دارند. کمربستن برای احیای حقیقت خواهی، همتی جانانه می طلبد که تنها از مردانی چون حسین(ع) برمی آید که آزادگی و شور حقیقت جوئی اش چنان حماسه ای آفرید که تا زمان، زمان است نامش جاودان و موجب احترام انسانهای حق طلب است و خواهد بود. به همین خاطر حضرت امام (ره) می فرمودند: «ای کاش من هم یک پاسدار بودم».
امام حسین(ع) هنگامی که تحریف گران حقیقت و تقدیس کنندگان خشونت، از سنت وسیره پیامبر اکرم(ص) و آنچه خداوند در شریعت اسلامی و از زبان قرآن بنا نهاده بود تصویری مغایر با واقعیت ارائه کردند، برخود تکلیف دید تا برای احیای آن سنت از کف رفته و نهادینه کردنش در میان امت اسلام، قیام تاریخی و حماسی اش را آغاز کند و بدین ترتیب از دین پیامبر خود پاسداری نماید. که این در حقیقت تجلی شجاعت پدرش، علی(ع) بود در پاسداری ازرسول خدا در کنار ستون حرس که بدین زیبایی دراعتلای پرچم دین خدا پدیدار گشت. بی شک حسین (ع) تبدیل به الگوی کامل و جاودانه پاسداری از ارزش ها برای رادمردان تاریخ گشت.
این روحیه در فرهنگ انقلاب اسلامی و در وجود پاسداران نهضت انقلاب هم به روشنی دیده می شود.
چنانچه رهبر فرزانه انقلاب اسلامی در رابطه با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی می فرمایند :
«... مجموعه ى شما، از جمله ى این مجموعه هاى مؤ من است . سپاه پاسداران را با همان عناصر ارزشمندى كه با آن به وجود آمد و با آن توانست در مقابل دشمنان قدرت نمایى كند و از امنیت مرزها و از استقلال ملى دفاع كند؛ با همان خصوصیات و با همان پایه هاى مستحكم، شما باید آن را حفظ كنید و قدر بدانید و ارج بنهید...
و اکنون شما ای پاسداران عصر حاضر و انقلاب اسلامى ! به حسین بن علی (ع) که به راستی پاسدار حرمت و انسانیت و احترام به حقوق آدمیان بود به پاسداران قرآن كریم و امام امت اقتدا نموده، حق پاسدارى ازاسلام و انقلاب اسلامى را به خوبى ادا كنید و از این منصب بزرگ كه منصب انبیاى عظام و اولیاى خداوند تعالى است به خوبى حفاظت کنید.»
به‌ امید آن‌كه‌ خداوند به‌ همه‌ ما انسان‌ها توفیق‌ عنایت‌ نماید تا بتوانیم‌ با شناخت آن حضرت و خط فکری ایشان و با تأسی‌ به‌ آن بزرگوار در طریق‌ سعادت‌ و كمال‌ گام‌ برداریم‌ و به حق ما نیز پاسدار خون شهدا باشیم.
اینجانب از این طریق به یکایک پاسداران مخصوصا پیشکسوتان این نهاد مقدس و جانبازان عزیز و اسرای گرانقدر که از سال 58 با قیام خونین و جانبازی و رشادت حسین وار خود و تحمل زحمات و شکنجه های فراوان در زندانهای بعثی، انقلاب اسلامی را بیمه کردند و بعضی از آنها مشمول آیه «من المونین رجال صدقوا ماعاهدولله علیه» شدند و بعضی مشمول «و منهم من ینتظر» یعنی منظر شهادت هستند تبریک عرض می کنم که همانا این سه عید بزرگ (ولادت امام حسین(ع)، حضرت ابوالفضل العباس (ع) و امام سجاد(ع)) مقدمه عید بزرگ ولادت حضرت قائم آل محمد (عج) یگانه منجی عالم بشریت است.
اعیاد شعبانیه مبارک باد

در جلسه علنی شورای اسلامی شهر که در مورخه 28/4/88 تشکیل یافته بود (بدون حضور بنده) یكی از اعضای شورا نسبت به دست نوشته اینجانب که با عنوان «عبرت از گذشته» در وبلاك شخصی ام منتشر و همچنین در شماره 33 نشریه «شهریمیز» به چاپ رسیده بود با یادآوری نکاتی، اظهار ناخرسندی کرده بودند.
بمناسبت عید مبعث خواستم به پیام اصلی بعثت كه همانا اتمام و تكمیل مكارم اخلاق است اشاره ای كنم كه بشریت بویژه مسلمانان می توانند با تمسك به قرآن و عترت رسول گرامی اسلامی (ص) سعادت و راهنمای زندگی را پیدا كنند تا از ظلمت و گمراهی و جهالت به نور و روشنایی هدایت شویم. اگر پیام بعثت را دریافت کرده باشیم و خویشتن را بیابیم و آفات گفتارهای خود را شناسایی و از آنها بر حذر باشیم امید است شاهد جامعه ای به دور از بیماریهای زبان (حیوان سركش) باشیم. البته بنده در دست نوشته خود بطور عام یادآور شده ام (و منظورم كس خاصی نبوده است) كه ما در مقابل شهر و شهروندان مسئولیم، حال اگر این عضو شورای شهر تحمل یادآوری چند نكته تلخ ولی واقعی را ندارند باید برخود ببالیم كه در طول دوره سوم شورا شاهد كم لطفی و پرده دری در سی و چند شب نامه و دست نویس و توزیع و نصب و تبلیغ آنها در سطح شهر و شهرداری شدیم ولی بخاطر منافع عمومی شهر و شهروندان، به روی خود نیاوردیم. در این عید بزرگ كه اشرف مخلوقات عالم با بعثت خود زشتی های حاكم بر جامعه (دروغ، دشنام و ناسزا، لفو و بیهوده گویی، سخن چینی، عیب جویی، غیبت، هتك حرمت و مخصوصاً ناآگاهانه و نسنجیده سخن گفتن و صدها نازیبایی دیگر) را با مكارم اخلاق خود متحول كرده است باید از بعضی افراد جامعه گله مند باشیم كه با نسنجیده سخن گفتن نه تنها شاهد آثار نامطلوب آن (افترا و تهمت) بلكه زیر پا گذاشتن حریم انسانها می شوند.
امام صادق (ع) می فرماید: «تو را باز می دارم از اینكه با روش باطل، خدا را دینداری كنی و ندانسته به مردم فتوی دهی». یعنی هر عملی كه با تكیه بر علم و معرفت و مطابق عقل و منطق نباشد انسان مجبور می شود برای توجیه و عقلائی جلوه دادن كارش دلایلی را به نام آگاهی و فریاد خواهی به مردم عرضه كند.
و یا مولایمان امام علی (ع) می فرماید: «و دیگری خود را دانشمند نامیده در حالیكه نادان است». متاسفانه و صد افسوس اینكه امروز بعضا در جامعه با افرادی معدود روبرو میشویم كه چه بسا با تفسیر به رای، خواسته های خود را درست می پندارد و عجبا كه انتظار دارند جلودار مردم باشند در حالیكه خودشان در تشخیص راه و چاه عاجز و ناتوان هستند .
پیامبر عظیم الشان اسلام با بعثت خود راه های نجات این افراد را در خاموشی (یعنی در موضوعی كه اطلاعات ندارند وارد سخن نشوند) و اظهار فضل نكردن (یعنی نمیدانم) بیان فرموده اند. پس بجای تهمت زدن و بدبینی و هتك حرمت و ... بهتر است انسانهای مریض، از سخن نابخردانه گفتن  بپرهیزند و خود را به زینت علم و دانش بیارایند تا خسرالدنیا و الاخره نباشیم.
انشاء الله - عید مبعث مبارك